bakasyon ko? okei… super saya… di gaya ng title ng blog kong ito… pero bakit yan ang title? parang sad movie nga… sa simula, masaya ang lahat… as in walang dull moment… everyday may special moments… pero gaya nga ng sad movies, ang ending ay sad… hindi sa hindi ako nag-enjoi sa bakasyon ko… xempre nga, masaya… I got to meet my old friends in UP… and bond with some of them… especially Bianca… dati, nung nasa kalai pa, di kami close, ngaung summer lang talaga… pero super thankful ako sa kanya dahil xa ang aking buddy sa paggala… thanks talaga sa kanya, sa pagsasama niya, sa pakikinig niya, and most of all, sa pag-eencourage nya sa akin kahit super hopeless na ako kaya on the last minute eh sa wakas nakamit ko na rin yung goal ko… dahil sa kanya, di naging boring ang bakasyon ko sa UP… although hindi lahat ng friends ko eh nakabond ko… okei lang… it’s already enough for me na makita clang okei… pero I have to admit, nagtampo ako sa ilan sa kanila… tama nga si bianx, friendship will either deepen or lose its strength… kaya ung iba, kahit di ko close dati, naging close ko… at ung dating mga close ko, eh meju di ko na gaanung close ngaun… I know they’re busy and all that, ayaw ko naming magpa-importante… pero knowing the fact na minsan lang ako makadalaw sa kanila at matagal na kaming di nagkita… sna man lang, kahit konting sandali eh nabigyan ila ako ng time… haaayyy… ohhh well… tama na ang tampupot part… bstah in general, nag-enjoi ako sa bakasyon ko… salamat sa mga kaibigan ko… naging sulit naman ang mga gastos ko… ang pamasahe, pagkain, etc… naging sulit din ang 26 days ko dun… ang pagpunta sa PBB haus, ang pagmomovie marathon, ang sleep over, ang pagmamalling, ang pagkain… countless activities!!! Wala na akong maihihiling pa… or cguro meron pa, more time to spend with them… un un!!! Uhmmm… moments with ate dada… grabeh… super saya… lalo na yung mga kwentuhan and of course, ang pinakamemorable na comedy bar… nahiya na nga ako kasi wala akong nagastos dun, treat nya lahat… super nakakatawa tlga ung experience na yun… Haaayy ang dami kong gusto sabihin… of how happy I am… salamat sa tatay ko at nakabakasyon ako, kahit na alam kong labag sa loob nya… ehehe… Okei… the sad part… super dami kong memories ngaung bakasyon na alam ko di ko talaga malilimutan, and ichecherish ko lahat ng yun… un nga lang, ang hardest part was to say goodbye to all my friends na once again eh iiwan ko… ang hirap super… di ko napigilan na maiyak every now and then nung last day ko, and even nung nakarating na ko dito sa cebu… hindi ko alam kung makikita ko pa cla ulit, or if makikita ko cla, baka matagalan pa… kapag engr na ko, kapag engr na kami… 2 yrs? 3 yrs? 4 yrs? Ewan ko… bastah malungkot… masayang malungkot… kaya nakakaiyak… Ngaun andito na ko sa cebu… patuloi pa rin ang bakasyon… patuloi ang gastos… patuloi din ang saya… pero ang summer vacation na ‘to ay isa sa mga panahon na super memorable for me… masayang malungkot… yun na… THE END
